Mijn ervaring waar ik god me stuurde
- 1. Heb je tijdens deze ervaring de essentie van het leven ervaren?
- 2. Kan je hier de naam god op plakken?
Vier en vijf oktober ben ik een weekendje naar Parijs gegaan samen met mijn vriend. We zijn nog maar sinds de zomer samen, na lang alleen te zijn was dit een hele aanpassing voor mij. 1,5 jaar geleden hebben mijn ex vriend en ik onze relatie van 9 jaar beëindigd omdat hij oorlogsjournalist is geworden en naar Israel wilde verhuizen. Dit zag ik niet zitten. We kwamen erachter dat onze interesses ver uit elkaar lagen. Het was een enorme pijnlijke breuk.
Ik had nooit kunnen dromen dat ik nog zo gelukkig kon worden samen met iemand als ik nu ben. Ik deed mijn huidige vriend het weekendje cadeau voor zijn verjaardag. Eigenlijk voelde het veel te vroeg aan, maar op de een of andere manier wilde ik er dolgraag een weekend tussenuit!
In Parijs hebben we het mooiste weekend van ons leven meegemaakt. Het was er prachtig weer. Het was waarschijnlijk hat laatste weekend van het jaar dat het nog zulk warm weer zou worden. We genoten van elke minuut en vooral van elkaar. We deden alle cliché dingen: de ijfeltoren beklimmen, een boottocht over de Sijne, MonMarttre, champ-elysee, notre dam en we zaten uren in parc luxembourg. Toen ik daar was dacht ik op een bepaald moment: gelukkiger kan in niet meer worden. En alles gebeurt om een reden. Ik heb iemand gevonden die ook leerkracht is in het middelbaar, iemand die dolgraag kindjes wil, iemand die één wil zijn met mij. Maar vooral iemand die zich bewust is van de waters die er doorzwommen moeten worden als je als koppel overeind wil blijven. Toen we ’s avonds terug wandelden naar ons hotel, na lekker gegeten te hebben in een leuk restaurantje vertelde hij mij hetvolgende: "Fiona, Jij bent echt de vrouw waar ik mijn leven mee wil delen, waar ik kindjes mee wil, en waar ik mee trouwen wil."
Ik weet nog goed toen ik op dat moment dacht.. dit is het: dit is de essentie van het leven. Door van deze momenten mee te maken kreeg ik het gevoel, hiervoor leef ik.
Ik heb later in mijn bed God voor bedankt. We zeggen bijna dagelijks tegen elkaar, dit kon geen toeval zijn. We hebben beiden zo een pijnlijke relatie achter de rug en we vonden elkaar, alsof het zo moest zijn. Ik weet zeker dat god dit zo gewild heeft.
Ik weet voor mezelf dat ik het altijd heel belangrijk heb gevonden dat mijn kindjes later goed worden opgevoed, ze alle liefde krijgen die ze nodig hebben omdat ik deze zelf heel erg heb gemist tijdens mijn kinderjaren. En dit is de persoon waar ik zeker van weet dat hij dat ook wil. Mijn mama heeft me vaak gezegd; Kind, jij weet tenminste hoe het NIET moet. Gelijk had ze... beide ouders tweemaal gescheiden, telkens kindjes op de wereld gezet. Ze vergaten volgens mij hoe belangrijk het is voor een kind dat de ouders vechten voor hun relatie. Het zal nergens gemakkelijk zijn, en de sleur piept altijd om te hoek, in welke relatie dan ook. Het is aan jezelf om de kaars brandende te doen houden.
Verlies nooit je geloof in god... Op een moment is hij daar, net dan wanneer je het niet verwachten zal..
